Opis:
Lech Wałęsa urodził się 29 września 1943 w Popowie, koło Lipna na Ziemi Dobrzyńskiej. Ojciec, Bolesław Wałęsa, z zawodu cieśla cieszył się szacunkiem i poważaniem społeczności lokalnej. Za uchylanie się od pracy na rzecz okupantów w trakcie II Wojny Światowej został wysłany do obozu pracy, z którego powrócił wycieńczony, w skutek czego w niedługim czasie zachorował i zmarł. Matka, Feliksa Kamieńska, pochodząca ze starej szanowanej rodziny dobrzyńskiej z tradycjami, wychowywała dzieci w duchu patriotyzmu i pobożności. Rodziną po śmierci Bolesława zaopiekował się jego brat.

Młody Lech Wałęsa uczył się w pobliskim Halinie i Lipnie. Pracę zawodową rozpoczął w Pracowniczym Ośrodku Maszynowym w Łochocimie, jako elektryk mechanik. Stamtąd trafił do jednostki Wojskowej w Koszalinie, gdzie odbył zasadniczą służbę wojskową. Również i tam ujawniły się jego talenty przywódcze. Jego drużyna działała bardzo sprawnie. Był wymagający, ale potrafił też świetnie rozwiązywać problemy i motywować innych do pracy. Służbę zakończył ze stopniem kaprala. Często później w wypowiedziach i żartach nawiązywał do tego rozdziału w swoim życiorysie mówiąc, że w trakcie rozmów z generałami jego wojskowe doświadczenie bardzo się przydało.

Po powrocie z wojska i krótkiej pracy w POM-mie w Leniach, tak jak wielu innych młodych ludzi w tamtym czasie ruszył do Gdańska w poszukiwaniu lepszej pracy i perspektyw. Jako zdolny fachowiec dostał pracę w Stoczni Gdańskiej im. „Lenina", gdzie zaczął pracować na stanowisku elektryka okrętowego na wydziale W- 4 2 czerwca 1967 roku. Od tego czasu jego życie na stałe związało się z Gdańskiem. Tutaj poznał Danutę Gołoś, z którą wziął ślub 8 grudnia 1969 roku.

Pierwsze wzmianki związane z jego działalnością opozycyjną sięgają 1968 roku, kiedy to miał namawiać kolegów w stoczni do odmawiania udziału w masówkach potępiających strajki studentów. Od tamtego czasu zaczął coraz aktywniej angażować się w sprawy społeczne. W trakcie trwania strajku w grudniu 1970 roku brał aktywny udział w pracach Komitetu Strajkowego, pojawiła się nawet propozycja, by został jego szefem. Wiele jest legend związanych z tamtym czasem. Jedno jest pewne: Lech Wałęsa już wtedy był czynnym działaczem opozycji demokratycznej i jednym z liderów strajku. Po tragicznych zajściach i śmierci robotników poprzysiągł sobie, że taka sytuacja już nigdy nie może się powtórzyć. Z pełną mocą włączył się w pracę Wolnych Związków Zawodowych (WZZ). Organizował stoczniowców, kolportował ulotki, wraz z innymi działaczami organizował spotkania dotyczące praw pracowniczych i samokształcenia. Jego głównym celem w tamtym czasie było godne upamiętnienie ofiar grudnia. W stoczni Został wybrany delegatem do rady oddziałowej i zaczął pełnić funkcję Społecznego Inspektora Pracy. Po roku jednak zrezygnował z ponownego kandydowania dając do zrozumienia, że funkcja ta jest tylko iluzoryczna i zmiany nie są możliwe. W kolejnych miesiącach represje zaczęły dotykać ludzi biorących aktywny udział strajku. Jednym z nich był Lech Wałęsa. Został jednak obroniony przez samorząd robotniczy. Kolejne działania Lecha Wałęsy mające na celu upamiętnienie ofiar grudnia, coroczne manifestacje i składanie wieńców pod bramą, działanie w WZZ, oraz niepokorna postawa wobec władzy doprowadziły do jego zwolnienia ze stoczni w 1976 roku. Stamtąd trafił do ZREMB-u, gdzie pracował jako elektryk, oraz gdzie kontynuował swoją misję uświadamiania pracowników o ich prawach, ciągle działając na rzecz WZZ. Niedługo i tam został zwolniony z powodów politycznych. W maju 1979 roku trafił do przedsiębiorstwa Elektromontaż, gdzie pracował zaledwie do grudnia, bowiem znów został zwolniony, tym razem z powodu udziału w obchodach rocznicy strajku. Od początku lat siedemdziesiątych Lech Wałęsa wraz z rodziną żył pod stałą kontrolą i obserwacją Służby Bezpieczeństwa. Jego telefon był „na podsłuchu", sam Lech Wałęsa był nieustannie śledzony i represjonowany.

Do rozpoczęcia strajku w sierpniu 1980 roku pozostawał bez pracy. Był jednym z głównych inicjatorów sierpniowego protestu i gdy tylko stoczniowcy zaczęli gromadzić się przed budynkiem dyrekcji stoczni, Lech Wałęsa wykonał swój słynny „skok przez płot" i znalazł się w sercu wydarzeń. To, co stało się w sierpniu, zapisało się złotymi zgłoskami w naszej historii a także w historii Europy i świata. Osobista postawa Lecha Wałęsy, nieustępliwe negocjacje i walka o postulaty, wsparcie i zaufanie, jakim go obdarzyli ludzie strajkujący w całej Polsce, przyczyniły się do tworzenia poczucia solidarności i wspólnoty Polaków, czego instytucjonalnym wynikiem było powstanie NSZZ „Solidarność" i pierwsza bezkrwawa wygrana w naszej historii. Wtedy to oczy całego świata zwróciły się w stronę Polski, Gdańska i Lecha Wałęsy, który godnie reprezentował rodaków zyskując podziw i szacunek wolnego świata.

Reakcją totalitarnego państwa na ówczesne wydarzenia było wprowadzenie Stan Wojennego 13 grudnia 1981 roku. Lech Wałęsa był jednym z pierwszych internowanych. Trafił do Chylic, Otwocka, a na koniec do Arłamowa, gdzie był przetrzymywany do listopada 1982 roku. Rok później wrócił do pracy w Stoczni Gdańskiej na stanowisko elektryka, które formalnie zajmował do 1990 roku.

Przez ciemną noc Stanu Wojennego i trudne lata po delegalizacji NSZZ „Solidarność", kiedy związek był rozbity i niewielu ludzi miało jeszcze nadzieję na zwycięstwo, Lech Wałęsa był tym, który się nie poddał. Był żywym symbolem, rzecznikiem i orędownikiem idei solidarności. Pomimo rozpuszczanych plotek na jego temat i ciągłych represji ze strony organów bezpieczeństwa PRL, nie załamał się. Jego walka została doceniona przez społeczność w Polsce, jak i poza granicami naszego kraju. W 1983 roku został laureatem Pokojowej Nagrody Nobla. W obawie przed zakazem powrotu do ojczyzny, Lech Wałęsa nie zdecydował się na osobisty odbiór tego wyróżnienia. Na uroczystości w Oslo godnie zastąpiła go jego Małżonka wraz z najstarszym synem Bogdanem.

W końcu lat osiemdziesiątych Lech Wałęsa zasiadł do rokowań z władzami komunistycznymi przy Okrągłym Stole. Te pokojowe przemiany, okrzyknięte bezkrwawą rewolucją, były fenomenem na skalę światową i przykładem dla innych, w jaki sposób można bezkrwawo dojść do porozumienia. Waleczność i odwaga Lecha Wałęsy, który stanął na czele delegacji opozycji demokratycznej, doprowadziła do kompromisu ze słabą, lecz jeszcze groźną władzą komunistyczną, czego wynikiem były wybory czerwca 1989 roku i utworzenie pierwszego niekomunistycznego rządu po wschodniej stronie Żelaznej Kurtyny.

Kolejne lata to walka o dalszą demokratyzację Polski i przemiany w stronę gospodarki rynkowej.

22 grudnia 1990 roku Lech Wałęsa został pierwszym, demokratycznie wybranym w wyborach powszechnych prezydentem Rzeczypospolitej. Lata prezydentury to trudne zmiany gospodarcze i walka o kształt sceny politycznej. Do jego wielkich sukcesów w tamtym czasie należy doprowadzenie do wyprowadzenia wojsk radzieckich z Polski, oraz uzyskanie dokumentów dotyczących zbrodni katyńskiej, a także zorganizowanie uroczystych obchodów 50 rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. W trakcie prezydentury nie zapomniał o swoich korzeniach. Starał się wspierać robotników w trudnych dla nich czasach przemian gospodarczych. Proponował własne rozwiązania i zawsze gotowy był rozmawiać, dyskutować i mediować. Także nigdy nie uchylał się od odpowiedzialności za swoje decyzje i za przyjęcie trudnej i często bolesnej drogi do wolności osobistej i gospodarczej, za co przyszło mu zapłacić przegraną w wyborach prezydenckich 1995 roku.

W trakcie swojej prezydentury i po jej zakończeniu Lech Wałęsa pozostawał rzecznikiem Polski na arenie międzynarodowej. Działał na rzecz przyjęcia naszego kraju do Struktur Paktu Północnoatlantyckiego, oraz do Unii Europejskiej. W roku 1995 ufundował Instytut Lecha Wałęsy, którego misją jest wspieranie demokracji i samorządności w Polsce i na świecie. Dziś Lech Wałęsa kontynuuje swą misję rzecznika solidarności. Podróżując po całym świecie, przypomina nasze polskie doświadczenia i bezkrwawą walkę o pokój i demokrację.

Ordery i odznaczenia:

Herb przydzielony Lechowi Wałęsie przez Urząd Heraldyczny Królestwa Szwecji z okazji nadania Królewskiego Orderu Serafinów. Według intencji projektanta, Adama Heymowskiego, nawiązuje do polskich barw narodowych i do herbu Gdańska. Jeden z krzyży zastąpiony został lilią, symbolizującą Matkę Boską CzęstochowskąLech Wałęsa z tytułu wyboru na urząd Prezydenta RP stał się kawalerem, wielkim mistrzem orderu i przewodniczącym kapituł Orderu Orła Białego oraz Orderu Odrodzenia Polski.

Lech Wałęsa został uhonorowany następującymi orderami i odznaczeniami zagranicznymi:
1989: wenezuelski Order I Klasy Francisco de Miranda,
1989: amerykański Prezydencki Medal Wolności Medal Wolności (Filadelfia),
1991: belgijski Krzyż Wielki Orderu Leopolda,
1991: brytyjski Wielki Krzyż Orderu Łaźni,
1991: francuski Krzyż Wielki Orderu Legii Honorowej,
1991: Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Włoskiej[32],
1993: szwedzki Królewski Order Serafinów,
1993: duński Order Słonia,
1993: fiński Wielki Krzyż Orderu Białej Róży,
1993: portugalski Order Wolności (Grande Colar da Ordem da Liberdade),
1994: Wielki Krzyż Orderu Zasług Republiki Węgierskiej,
1995: portugalski Order Henryka Portugalskiego,
1995: norweski Wielki Krzyż Orderu Św. Olafa,
1999: amerykański Medal Wolności National Endowment for Democracy,
1999: Międzynarodowa Nagroda Wolności,
1999: czeski Order Białego Lwa I Klasy[33],
2001: dominikański Gran Gruz Placa de Oro de la Orden Heraldica do Cristobal Colon,
2006: estoński Wielki Krzyż Orderu Ziemi Maryjnej[34],
2008: odznaka honorowa Gwiazda Millenium Litwy
holenderski Order Lwa Niderlandzkiego,
Order Piusa XII,
Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec,
brazylijski Narodowy Order Krzyża Południa,
turecki Medal Niepodległości Republiki Turcji,
portugalski Wojskowy Order Św. Jakuba z Mieczami,
Medal UNESCO,
Medal Republiki Urugwaju.
Wyróżnienia i nagrody
Od opuszczenia fotela prezydenckiego w 1995 do czerwca 2004 otrzymał 15 doktoratów honorowych.

Opis:
Zainteresowania naukowe: biologia molekularna wirusów, głownie herpeswirusów i wirusa zapalenia wątroby typu C. Kierownik kilku grantów badawczych, partner w 5 międzynarodowych projektach finansowanych przez kolejne Programy Ramowe UE. Promotor 6 ukończonych doktoratów. Wykładowca wirusologii dla studentów biologii i biotechnologii. Funkcja prodziekana wydziału przez 2 kadencje ( 2002- 2008). Organizacja letnich szkól biotechnologii, spotkań partnerskich w projektach europejskich, zjazdu 36th International Herpesvirus Workshop planowanego w Gdańsku w r. 2011 (ok 600 uczestników).

Opis:
W roku 1980 ukończył studia magisterskie z wyróżnieniem na Wydziale Mechanicznym Technologicznym Politechniki Gdańskiej (PG). W roku 1981, po 10-miesięcznym przeszkoleniu w Szkole Oficerów Rezerwy, awansował na stopień podporucznika. Po przeszło rocznym zatrudnieniu w przedsiębiorstwie „Mostostal” w Gdańsku, nauczyciel akademickim w PG z ponad 27-letnim stażem. Od początku rozwiązywał trudne i praktyczne problemy dynamiki i sterowania maszyn. Odbył liczne staże badawcze, dydaktyczne i zawodowe w kraju i za granicą. Podejmował również dodatkowe zatrudnienie w uczelniach (np. Basrah University w Iraku) i w przemyśle (np. przedsiębiorstwo „Techmet” w Pruszczu Gdańskim). Jest autorem ok. 180 publikacji naukowych (w większości o zasięgu międzynarodowym), w tym 2 monografii (3-cia w redakcji). W 1988 r. uzyskał stopień doktora (metody komputerowe w mechanice – praca wyróżniona), a w 2002 r. – stopień doktora habilitowanego (budowa i eksploatacja maszyn – praca habilitacyjna wyróżniona). W 2003 r. podjął udaną próbę utworzenia zespołu nadzorowania procesów dynamicznych, na bazie prac z zakresu obróbki szybkościowej metali, jak też – robotów i platform mobilnych. Opracował i kierował realizacją 5 projektów badawczych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego (wcześniej Ministerstwo Nauki i Informatyzacji). W tym czasie nie tylko znacznie powiększył swoje osiągnięcia, lecz rozwijanej szkole naukowej nadał nową jakość w skali międzynarodowej. Wypromował 2-ch doktorów (2007– praca wyróżniona, 2008), opiekuje się kolejnymi 2-ma otwartymi przewodami doktorskimi. 4-krotnie oceniał projekty w 5 i 6 Programie Ramowym Unii Europejskiej (łącznie 29 projektów). Przygotował 11 recenzji na zlecenie MNiSzW, recenzował prace doktorskie i habilitacyjne, a także – liczne artykuły naukowe (krajowe i zagraniczne).
W latach 2005-2008 pełnił funkcję prodziekana ds. Rozwoju Dydaktyki Wydziału Mechanicznego PG. Przygotował i skutecznie nadzorował akcją uruchomienia 3-ch nowych kierunków studiów, zaś pracami w zakresie kierunku Mechatronika kierował osobiście (liczba kandydatów wzrosła przeszło 2-krotnie, zaś ich jakość uległa wydatnej poprawie). W 2008, jako pełnomocnik JM Rektora PG, podjął skuteczne działania w celu przystąpienia PG do Europejskiego Stowarzyszenia Kształcenia Inżynierów (SEFI).
Nawiązał i podtrzymuje regularne kontakty naukowe i dydaktyczne z wieloma ośrodkami krajowymi (m.in. AGH w Krakowie, Politechnika Szczecińska, Politechnika Warszawska, Politechnika Śląska, Polska Akademia Nauk, EnergoControl Kraków, EDC Instytut Lotnictwa w Warszawie) i zagranicznymi (Uniwersytet w Metz, ENIM Metz, Technical University of Munich, Technical University of Hamburg Harburg, vMach Engineering Monachium, ModuleWorks i CAMAIX (Niemcy), Gesellschaft für Angewandte Mathematik und Mechanik, Deutsche Gesellschaft für Luft- und Raumfahrt).
Od 2008 r. opiekuje się kształceniem w zakresie przedmiotu Wytrzymałość Materiałów, a od 2009 r. jest koordynatorem kierunku Mechatronika na WM PG i kieruje pracami nad przygotowaniem programu studiów II stopnia.

Członkostwo:
Funkcje pełnione w krajowych i międzynarodowych organizacjach oraz towarzystwach naukowych i naukowo-technicznych
-Członek zwyczajny Stowarzyszenia Polskich Wynalazców i Racjonalizatorów, od 2003
-Członek Towarzystwa Konsultantów Polskich, od 2003
-Członek Międzyuczelnianego Zespołu ds. Opracowania Materiałów do Wystąpienia o -Ustanowienie Kierunku Studiów Mechatronika, od 2004
-Członek Międzyuczelnianego Zespołu ds. Analiza planów i programów wybranych przedmiotów technicznych na kieunku Mechanika i Budowa Maszyn, 2005-2006
-Członek Sekcji Dynamiki Układów przy Komitecie Mechaniki PAN, od 2004
-Członek-obserwator PK Teorii Maszyn i Mechanizmów przy Komitecie Budowy Maszyn PAN, od 2004
-Członek Komitetu Technicznego Robotów i Manipulatorów PK TMM i Komitetu Technicznego -Mechatroniki PK TMM, od 2006
-Członek PK Teorii Maszyn i Mechanizmów przy Komitecie Budowy Maszyn PAN, od 2007

Udział w komitetach naukowych prestiżowych konferencji
-Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego (2007-2009) i członek Komitetu Programowego (2008-2009) Międzynarodowej Konferencji Naukowej Annual GAMM Meeting Gdańsk 2009.
-Członek Komitetu Naukowego i Organizacyjnego Targów Nauki i Techniki TECHNICON w Gdańsku (przewodniczący: prof. dr inż. W. Przybylski – Politechnika Gdańska), 2005-2006.
-Członek Komitetu Naukowego (Programowego) konferencji VI, VII i VIII, IX Warsztaty Projektowania Mechatronicznego w Krakowie (przewodniczący: prof. dr hab. inż. T. Uhl – AGH, Kraków), 2006-2009.
-Członek Komitetu Naukowego XXI Ogólnopolskiej i Międzynarodowej Konferencji Naukowo-Dydaktycznej TMM (przewodniczący: prof. zw. dr hab. inż. J. Wojnarowski – Politechnika Śląska, Gliwice), Bielsko-Biała–Szczyrk, 2007-2008.
-Członek Komitetu Naukowego (Programme Committee, Chairman: prof. dr hab. inż. J. Kowal – AGH, Kraków) 9th CONFERENCE on Active Noise and Vibration Control Methods, Kraków-Zakopane 2009.

Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia
-Medal Pamiątkowy PG, 1980
-16 nagród JM Rektora PG za działalność badawczą, w tym 2 – I stopnia, 4 – II stopnia, 7 nagród za działalność dydaktyczną (w tym 2 – II stopnia), 2 nagrody jubileuszowe
-Srebrny Krzyż Zasługi, 2003
-Złota Odznaka Wydziału Mechanicznego PG, 2004
-Medal Komisji Edukacji Narodowej, 2006
-Tytuł Honorowego Ambasadora Kongresów Polskich, 2008

Opis:
Ekspert i nauczyciel akademicki. Zajmuje się rozwojem turystyki międzynarodowej ze szczególnym uwzględnieniem Europy Bałtyckiej. Pełnił funkcję dyrektora Zakładu Rozwoju Turystyki w Fundacji Agencji Rozwoju Regionalnego w Gdańsku oraz dyrektora polskiego Biura Bałtyckiej Komisji Turystyki. Przedstawiciel Polski w International Forum of Coastal Cities Tourism and Environment w Tel Avivie. Ekspert organizacji bałtyckich: Baltic Development Forum, Union of the Baltic Cities, Euroregion Baltic, Forum Parlamentów Południowego Bałtyku). Koordynator projektów turystycznych (w tym Amber Road, Kaszubska Kleka). Aktywny działacz Amber Heritage Network, współautor koncepcji europejskiego szlaku bursztynowego. Współorganizator Bałtyckiej Konferencji Turystycznej i Baltic Travel Mart w Gdańsku w 1997 roku. Po konferencji nastąpiło symboliczne otwarcie międzynarodowego szlaku bursztynowego a Gdańsk ogłoszony został światową stolicą bursztynu. Redaktor opracowania „Gdańsk Światową Stolicą Bursztynu”. Współorganizator imprez poświeconych promocji dziedzictwa bursztynu. Współautor logotypu szlaku bursztynowego i mapy atrakcji bursztynowych. Badacz współpracy euroregionalnej i transnarodowej. Wyniki prac zostały opublikowane przez w periodykach AIEST i podręcznikach Erich Schmidt Verlag. Uczestnik konferencji międzynawowych i autor kilkudziesięciu referatów wygłoszonych w Europie, USA i Izraelu. Organizator szkoleń i kursów z zakresu turystyki, hotelarstwa i gastronomii. W 2009 wykładowca szkoły letniej Uniwersytetu w Almerii. Od 2005 roku kierownik Studium Podyplomowego Turystyki i Hotelarstwa Akademii Morskiej w Gdyni. Współtwórca modelu organizacyjnego turystyki w Polsce (inicjator Trójmiejskiej Rady Turystyki, Sejmiku Turystycznego Regionu Gdańskiego, Regionalnej Organizacji Turystycznej). Były delegat KKS Solidarność do komisji sejmowej ds. turystyki pełnił funkcję doradcy prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki, Wojewody Słupskiego, Wojewody Gdańskiego, Marszałka Sejmiku Samorządowego Województwa Gdańskiego. Autor programów i strategii rozwoju turystyki oraz artykułów naukowych z zakresu promocji turystyki i współpracy transgranicznej. Inicjator i koordynator Forum Europa Nostra, nagrodzony dyplomem Honorowego Ambasadora. Promotor idei aktywizacji współpracy międzynarodowej w Europie poprzez turystykę, wyróżnionej przez Parlament Europejski w periodyku Regional Review. Pomysłodawca i sygnatariusz dokumentu Carta Europa Nostra z preambułą Prezydenta Lecha Wałęsy.

Członkostwo:
1.Prezes Zarządu Academia Europa Nostra
2.Członek Association internationale d'experts scientifiques du tourisme
3.Członek Baltic Sea Tourism Commisssion
4.Członek stowarzyszenia Przyjazna Wieś Kaszubska
5.Przedstawiciel Akademii Morskiej w Gdyni w Pomorskiej Regionalnej Organizacji Turystycznej

Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia 1.Brązowy Krzyż Zasługi
2.Medal ministra gospodarki morskiej
3.Nagroda Marszałka Województwa Pomorskiego
4.Nagroda Rektora Akademii Morskiej w Gdyni
5.Nagroda Wójta Gminy Somonino

Opis:
Prof. zw. dr hab. Stanisław Wrycza jest m. in. kierownikiem Katedry Informatyki Ekonomicznej, wiceprezesem (Vice President ) międzynarodowego stowarzyszenia kierowników katedr informatyki ekonomicznej ISAHI – Information Systems Academic Heads International (2008-2010), przewodniczącym Rady ds. Nauczania na Odległość UG. Głównymi obszarami badań i dydaktyki akademickiej Prof. S. Wryczy są: informatyka ekonomiczna, analiza i projektowanie systemów informatycznych, bazy danych, języki UML i SysML, gospodarka elektroniczna oraz e-learning. Prof. S. Wrycza jest promotorem ponad 500 prac doktorskich, magisterskich i licencjackich; szereg z tych prac zdobyło krajowe i międzynarodowe wyróżnienia. Jest autorem lub współautorem ponad 150 publikacji, które ukazały się w wielu krajach. Wydał ponad 30 książek w USA, Wielkiej Brytanii , Niemczech i w Polsce. Najważniejsze z nich to: „Analiza i projektowanie systemów informatycznych zarządzania. Metodyki, techniki narzędzia”, PWN W-wa 1999; „Język UML w modelowaniu systemów informatycznych”, Helion, 2005 (ponad 7000 sprzedanych egzemplarzy); „Systems Analysis and Design for Advanced Modeling Methods. Best practices”, Information Science Reference - IGI Global New York 2009; „Informatyka ekonomiczna”, PWE, Warszawa 2009; „Język inżynierii systemów SysML. Architektura i zastosowania”, Helion 2009. Szczególną formą aktywności Prof. S. Wryczy są międzynarodowe konferencje naukowe. Był członkiem ponad 200 międzynarodowych komitetów programowych konferencji naukowych z dziedziny informatyki. Zainicjowana w 1988 roku przez niego konferencja ISD (Information System Development) początkowo odbywała się na Uniwersytecie Gdańskim, a następnie organizowano ją w wielu krajach europejskich, Stanach Zjednoczonych, Australii a jej osiemnasta już edycja (2009) odbyła się w Chinach. Materiały konferencji ISD publikowane były przez Plenum Press, Kluwer Academic a aktualnie przez Springer Science.

Szczególną formą aktywności Prof. S. Wryczy są międzynarodowe konferencje naukowe. Był członkiem ponad 200 międzynarodowych komitetów programowych konferencji naukowych z dziedziny informatyki. Zainicjowana w 1988 roku przez niego konferencja ISD (Information System Development) początkowo odbywała się na Uniwersytecie Gdańskim, a następnie  organizowano ją w wielu krajach europejskich, Stanach Zjednoczonych, Australii a jej osiemnasta już edycja (2009) odbyła  się w Chinach. Materiały konferencji ISD publikowane były przez Plenum Press, Kluwer Academic  a aktualnie przez Springer Science.  Inne znaczące międzynarodowe konferencje, które z inicjatywy prof. S. Wryczy odbyły się w Gdańsku, to:
ECIS2002 -  (European Conference on Information Systems) z udziałem 350 uczestników z całego świata;
EuroSIGSAND2007 – European Symposium on Systems Analysis and Design;
BIR2008 - International Conference on Perspectives in Business Informatics Research (dla uczczenia 40-lecia gdańskiej informatyki ekonomicznej);
EDEN2009 – Annual Conference on European Distance nad E-Learning Network, dla ok. 350 uczestników z całego świata.
Działalność prof. S. Wryczy w zakresie organizacji konferencji międzynarodowych została uhonorowana przez Polish Convention Bureau tytułem Honorowego Ambasadora Kongresów Polskich a przez Radę Miasta Gdańska - Medalem Księcia Mściwoja II.
Prof. S. Wrycza współpracuje z ośrodkami naukowymi regionu Morza Bałtyckiego w trzech transbałtyckich inicjatywach:
BSVC – Baltic Sea Virtual Campus, w którym tworzone i realizowane są kursy i studia e-learningowe (jest członkiem 5-osobowego Executive Steering Committee).
BIR – International Conference on Perspectives in Business Informatics Research – corocznej konferencji tematycznej z dziedziny informatyki ekonomicznej (jest członkiem BIR Steering Committee;
Konsorcjum doktoranckiego MINE - Methodologies For Interactive Networked Enterprises - konsorcjum doktorantów z dziedziny informatyki ekonomicznej z krajów regionu Morza Bałtyckiego, finansowane przez NordForsk - Radę Ministrów Edukacji i Badań krajów nordyckich.
Kierowana przez Prof. S. Wryczę Katedra Informatyki Ekonomicznej jest członkiem ERCIS - European Research Center of Information Systems w Muenster, konsorcjum ponad 20 katedr informatyki ekonomicznej do którego zapraszana jest jedna katedra z każdego kraju.

Prof. S. Wrycza jest członkiem International Editorial Boards następujących czasopism: Information Systems Management (Senior Editor); International Journal of Information System Modeling and Design; Information Systems Journal (Blackwell Science); Information Systems and e-Business Management (Springer Science); Organizacija (Słowenia) a takżę Informatyki (do 2000 r.).
Prof. S.Wrycza zaangażowany jest w realizację licznych projektów badawczych, krajowych i zagranicznych. Do najważniejszych, finansowanych z funduszy europejskich,  należą:
TEMPUS Joint European Project (1994-97) we współpracy z Uniwersytetami w Barcelonie i Lizbonie - "Restructuring of existing and establishment of new forms of Business Informatics Education";
“BITNET: Promotion and Dissemination of Information Society Research in Baltic Sea Area”, V Program Ramowy Unii Europejskiej (2003-2004);


Członkostwo:
1. NTIE – Naukowe Towarzystwo Informatyki Ekonomicznej (inicjator  i Prezes w latach 1995-2000);
2. ISAHI – Information Systems Academic Heads International – międzynarodowe stowarzyszenie kierowników katedr informatyki ekonomicznej (wiceprezes – Vice President, w latach 2008 – 2010);
3. AIS – Association for Information Systems ( założyciel i prezes PLAIS – Polish Chapter of  AIS w latach 2006-2010)
4. ACM – Association for Computing Machinery
5. ISI – Informing Science Institute

Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia
1. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski,
2. Złoty Krzyż Zasługi,
3. dwukrotnie nagrody Ministra Nauki,
4. wielokrotnie Nagrody Rektora Uniwersytetu Gdańskiego,
5. Medal Księcia Mściwoja II, przyznany przez Radę Miasta Gdańska,
6. dyplom honorowy AIS – Association for Information Systems,
7. Honorowy Prezes Naukowego Towarzystwa Informatyki Ekonomicznej,
8. liczne zagraniczne  stypendia, granty i pobyty w charakterze visiting professor

 

Opis:
Profesor zwyczajny Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, Kierownik Katedry i Kliniki Onkologii i Radioterapii, specjalista w dziedzinie radioterapii onkologicznej i onkologii klinicznej, konsultant wojewódzki w dziedzinie radioterapii.

Autor ponad 500 publikacji w czasopismach naukowych w kraju i za granicą, autor i współautor kilkunastu podręczników krajowych i zagranicznych oraz kilkuset doniesień zjazdowych. Główne zainteresowania naukowe: rak płuca, rak piersi, nowotwory głowy i szyi, biologia molekularna nowotworów. Członek komitetów redakcyjnych ponad 20 czasopism medycznych w kraju i za granicą. Laureat licznych nagród naukowych w kraju i za granicą, w tym prestiżowych: premiera RP, prezydenta miasta Wiednia oraz nagrody im. Sobolewskich Polskiego Towarzystwa Onkologicznego.

Były przewodniczący Grupy Raka Piersi Europejskiej Organizacji do Badań nad Rakiem (EORTC), największej organizacji badawczej w dziedzinie onkologii w Europie. Przewodniczący Środkowoeuropejskiej Grupy Onkologicznej (CEEOG), były członek Zarządu Europejskiego Towarzystwa Radioterapii Onkologicznej (ESTRO), ekspert Europejskiej Agencji do Badania Produktów Medycznych (EMEA), były przewodniczący programu rozwoju i edukacji Amerykańskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej (ASCO), były przewodniczący komitetu spraw zagranicznych ASCO, członek Komisji Edukacji Europejskiego Towarzystwa Onkologicznego (ECCO), wiceprezes Polskiego Towarzystwa Onkologicznego (PTO). Członek Rady Naukowej Instytutu Onkologii – Centrum im. Marii Skłodowskiej-Curie.

Przewodniczący komitetów naukowych i organizacyjnych wielu konferencji o zasięgu krajowym i międzynarodowym, w tym cyklicznych Central European Lung Cancer Conference, konferencji naukowo-szkoleniowych „Rak Płuca” oraz corocznych Spotkań Po ASCO.

Członkostwo:
1991-1992 członek Komitetu Kształcenia Podyplomowego przy Ministrze Zdrowia
od 1995 konsultant regionalny w dziedzinie onkologii, obecnie konsultant wojewódzki w dziedzinie radioterapii onkologicznej
od 1998 wiceprezes Polskiego Towarzystwa Onkologicznego
1998-2003 przewodniczący Sekcji Onkologii Polskiego Towarzystwa Ftyzjopneumonologicznego
1998-2007 wiceprezes Polskiego Towarzystwa Radioterapii Onkologicznej
od 1999 członek Rady Naukowej Instytutu Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie
1999-2002 członek Zarządu Europejskiego Towarzystwa Radioterapii Onkologicznej (European Society for Therapeutic Radiology and Oncology)
2000-2003 przewodniczący Grupy Raka Piersi Europejskiej Organizacji do Badań nad Rakiem (European Organization for Research and Treatment of Cancer)
od 2003 przewodniczący Zarządu Stowarzyszenia „Gdańskiej Onkologii”
od 2004 przewodniczący Zarządu Stowarzyszenia Grupa Onkologiczna Europy Środkowo-Wschodniej (Central-East European Oncology Group)
od 2006 członek Zarządu Europejskiej Organizacji do Badań nad Rakiem (European Organisation for Research and Treatment of Cancer)
od 2006 członek-założyciel oraz przewodniczący Akademickiej Sieci Onkologicznej
2006-2007 przewodniczący Grupy Roboczej “International Developement and Educational Award” Amerykańskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej (American Society of Clinical Oncology)
od 2007 przewodniczący Komitetu Spraw Zagranicznych Amerykańskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej Klinicznej (American Society of Clinical Oncology)
od 2008 członek Komitetu Edukacyjnego Europejskiego Towarzystwa Onkologicznego (European Cancer Organization)

Nagrody:

1990-2006 Nagroda Naukowa Rektora AM w Gdańsku (16-krotnie), Gdańsk
1995-2006 Nagroda Naukowa Ministra Zdrowia (9-krotnie), Warszawa
1999, 2006 Złota Odznaka Honorowa Fundacji „Promocja Zdrowia”
2002 Nagroda Polskiego Towarzystwa Onkologicznego im. Sobolewskich, Warszawa
2003 Nagroda miasta Wiednia za Innowacyjne Interdyscyplinarne Badania nad Rakiem, Wiedeń
2006 Nagroda Prezesa Rady Ministrów, Warszawa

Opis:
Krystyna de Walden-Gałuszko jest prezesem Polskiego Towarzystwa Psychoonkologicznego (PTPO). Stowarzyszenie powstało w 1992 roku i zajmuje się różnorodną pomocą osobom chorym na nowotwory, badaniami naukowymi i działalnością szkoleniowo-oświatową w zakresie psychoonkologii i pokrewnych dziedzin nauki. W marcu 2005 zarząd stowarzyszenia utworzył Krajową Szkołę Psychoonkologii, w której prowadzone są szkolenia dla personelu medycznego. Od stycznia 2009 roku PTPO jest organizacją pożytku publicznego.

Opis:
Tomasz Grzegorz Szkudlarek (ur. 23 grudnia 1954 w Starachowicach) – pedagog, profesor, kierownik Zakładu Filozofii Wychowania i Studiów Kulturowych przy Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego. Należy do światowej czołówki przedstawicieli krytycznych badań społecznych - pedagogiki krytycznej, pedagogiki kultury, pedagogiki radykalnej. Jest autorem licznych artykułów i publikacji z zakresu filozofii wychowania, pedagogiki krytycznej i problematyki mediów. Bierze udział w wielu projektach badawczych finansowanych przez KBN lub instytucje pozarządowe; projekt: "Students as Journeymen between Comunities of Higher Education and Work". W latach 1998-2000 członek i przewodniczący Sekcji Psychologii i Pedagogiki Komitetu Badań Naukowych. Członek Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego oraz Polskiej Akademii Nauk – Komitet Nauk Pedagogicznych. Wykładał gościnnie na Uniwersytecie w Hiroszimie (2001). W latach 2000-2002 visiting professor w Institute of Behavioral Sciences na Linköping University (Szwecja). W 2003 wykładał na studiach doktoranckich (program The Normative Dimension of Higher Education) na Uniwersytecie Oslo (Norwegia). Doctor honoris causa Linköping University.

Główne kierunki badań: - filozofia wychowania (edukacja w perspektywie współczesnych dyskursów filozoficznych - poststrukturalizm, postmodernizm i teoria postkolonialna); - pedagogika ogólna (współczesne teorie i ideologie edukacji; metodologie badan edukacyjnych - główne zainteresowania: teoria krytyczna, analiza dyskursu i fenomenografia); - pedagogika kultury (edukacyjne aspekty współczesnej kultury medialnej i kultury popularnej); - polityczne i kulturowe konteksty edukacji.

Doświadczenie akademickie:
2001 - 2004 kierownik polskiego zespołu badawczego w projekcie Students as journeymen between communities of higher education and work - grant 5. Programu Ramowego Unii Europejskiej
styczeń 2003 wykłady na studiach doktoranckich (program The Normative Dimension of Higher Education) w Uniwersytecie Oslo, Norwegia
2002 profesor zwyczajny w Uniwersytecie Gdanskim
2000 - 2002 visiting professor w Institute of Behavioral Sciences w Linkoping University, Szwecja
grudzień 2001 wykłady gościnne w Uniwersytecie w Hiroszimie (Japonia)
1999 - 2001 udział w polsko-szwedzkich badaniach koncepcji wiedzy w dydaktyce akademickiej
1998 - 2000 członek i przewodniczący Sekcji Psychologii i Pedagogiki Komitetu Badan Naukowych
1996 - 2001 dyrektor Instytutu Pedagogiki UG; kierownik Zakładu Metodologii Badan Pedagogicznych
1995 - profesor nadzwyczajny UG
1994 - habilitacja w UAM Poznań, rozprawa Wiedza i wolność w pedagogice amerykańskiego postmodernizmu
1993 – 1995 kierownik projektu KBN Postmodernizm i krytyka postkolonialna a edukacja w społeczeństwie postsocjalistycznym
1993 - udział w badaniach zespołowych nad kształceniem nauczycieli w Szwecji, publikacja raportu w Szwecji
1993 - Zastępca Dyrektora Instytutu Pedagogiki UG ds. badań i współpracy z zagranicą (do 1996) październik 1991 - kwiecień 1992 Visiting Scholar w Center for Education and Cultural Studies, Miami University, Ohio, USA
1990 - obrona pracy doktorskiej na temat filozoficznych koncepcji prawdy i teorii programów nauczania, promotor prof. Joanna Rutkowiak
1984 - 1990 asystent w Zakładzie Dydaktyki, Instytut Pedagogiki UG
1978 - 1980 asystent w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (studium edukacji plastycznej)

Opis:
Katedra i Zakład Histologii
Wydział Lekarski z Oddziałem Stomatologicznym

Zakład Histologii wchodzący, obok Zakładu Immunologii w skład Katedry Histologii i Immunologii powstał w roku 1945 jako Zakład Histologii i Embriologii Akademii Lekarskiej w Gdańsku. Twórcą Zakładu był Prof. dr hab. Stanisław Hiller, który do czasu wybuchu II Wojny Światowej kierował Katedrą i Zakładem Histologii i Embriologii Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Prof. Hiller rozpoczynał swoją karierę naukową na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie jako uczeń Prof. Emila Godlewskiego jr. Należał do najwybitniejszych histologów i embriologów polskich. Dwukrotnie, w latach 20. i 30. przebywał w Stanach Zjednoczonych AP jako stypendysta Fundacji Rockefelera, prowadząc badania w pracowniach Prof. Chambersa, pioniera badań na żywych komórkach przy użyciu opracowanej przez siebie metody mikrochirurgii. Prof. Hiller był jednym z pionierów histochemii w Polsce. Prof.S.Hiller kierował Zakładem do swojej śmierci w roku 1965. Jego następcą został docent dr hab. Stanisław Zawistowski, który doktoryzował i habilitował się w Zakładzie. Prof. zw. S. Zawistowski należał do pionierów nowoczesnej histochemii polskiej. Był autorem podręcznika histologii dla studentów medycyny, wznawianego kilkakrotnie. W roku 1989 przeszedł na emeryturę, przekazując kierownictwo Zakładu prof. dr hab. Andrzejowi Myśliwskiemu. W 2007 kierownikiem Zakładu Histologii został prof. dr hab. Zbigniew Kmieć.

W ciągu blisko 60-letniej historii Zakładu przewinęło się, jako pracownicy naukowo-dydaktyczni i techniczni wiele osób. W tym czasie 5 osób uzyskało tytuł profesora, stopień doktora habilitowanego uzyskało 10 osób a doktoryzowało się 26 osób. W roku 1972 wyłoniony został z Zakładu zespół Samodzielnej Pracowni Embriologii, którego kierownikiem została doc. dr hab. Zofia Zegarska. Następna zmiana strukturalna to wydzielenie z Zakładu Histologii, w roku 1997 zespołu Zakładu Immunologii, który jednak pozostał we wspólnej z Zakładem Histologii Katedrze Histologii i Immunologii, którą obecnie kieruje prof. dr hab. Jolanta Myśliwska. Natomiast w roku 2003 z Zakładu Histologii wyłonił się zespół Zakładu Biologii Komórki wchodzący obecnie w skład Międzyuczelnianego Wydziału Biotechnologii i kierowany przez, wywodzącego się z Zakładu Histologii, prof. dr hab. Jacka Bigdę. Aktualnie Zakład Histologii zatrudnia 1 profesora tytularnego na stanowisku prof. zwyczajnego, 4 adiunktów, 3 asystentów oraz jednego starszego wykładowcę, a także 4 pracowników technicznych, spośród których 1 posiada stopień doktora, 2 magistra a 1 licencjata. Trzy osoby odbywają Studia Doktoranckie.

Członkostwo w organizacjach krajowych i międzynarodowych
- Polskie Towarzystwo Histochemików i Cytochemików (PTHC) – prezes
- Polskie Towarzystwo Gerontologiczne
- British Association for the Study of Liver

Opis:
Anna Maria Zielińska-Głębocka (ur. 29 września 1949 w Bydgoszczy) – polska ekonomistka, nauczyciel akademicki, polityk, poseł na Sejm V i VI kadencji, członkini Rady Polityki Pieniężnej.

Ukończyła studia na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu Gdańskiego, po których została pracownikiem naukowym tej uczelni. Obroniła doktorat, uzyskała następnie stopień doktora habilitowanego nauk ekonomicznych. W 1998 otrzymała tytuł profesora.

W 2005 została wybrana posłem na Sejm V kadencji z listy Platformy Obywatelskiej. 13 stycznia 2006 objęła funkcję rzecznika w gabinecie cieni PO odpowiedzialnego za sprawy europejskie. W 2007 skutecznie ubiegała się o reelekcję, uzyskując w okręgu gdańskim 19 268 głosów. Od listopada 2007 do marca 2009 zasiadała w Radzie Służby Publicznej przy Prezesie Rady Ministrów. 2 kwietnia 2009 została powołana w skład Rady Służby Cywilnej. Została też wiceprzewodniczącą Państwowej Komisji Akredytacyjnej. 9 lutego 2010 Sejm powołał ją w skład Rady Polityki Pieniężnej, co skutkowało wygaśnięciem mandatu poselskiego.

Członkostwo w organizacjach krajowych i międzynarodowych

Od 1989 r. członek Polskiego Stowarzyszenia Badań Wspólnoty Europejskiej; w latach 1992-94 przewodnicząca Stowarzyszenia, w latach 1994-97 wiceprzewodnicząca. Członek Rady Naukowej Wydawnictwa "Studia Europejskie" Centrum Europejskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Ekspert Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji Ministerstwa Edukacji Narodowej, ekspert komisji sejmowych ds. integracji europejskiej, ekspert European University Coucil Komisji Europejskiej oraz Komitetu Integracji Europejskiej URM Warszawa ds. projektów Jean Monnet. European Economics and Finance Society (EEFS), Polskie Stowarzyszenie Badania Integracji Europejskiej – PECSA. Współpraca z Komisją Europejską oraz uczelniami europejskimi w organizowaniu konferencji naukowych i seminariów. Działalność organizacyjna i ekspercka, uczestnictwo w projektach badawczych. Od roku 2004 aktywna współpraca z PCO – Business Travel oraz Gdańsk Convention Bureau.

Zainteresowania badawcze

• nowa teoria handlu, nowa geografia ekonomiczna
• ekonomia międzynarodowa
• innowacje i konkurencyjność
• ekonomia integracji europejskiej

Opis:
Prof. UG dr hab. Beata Pastwa-Wojciechowska jest pracownikiem naukowo-dydaktycznym Instytutu Psychologii Uniwersytetu Gdańskiego. Tytuł magistra psychologii uzyskała w 1989 roku, stopień doktora w 1995, stopień doktora habilitowanego w roku 2005. Od roku 2006 jest zatrudniona na stanowisku profesora Uniwersytetu Gdańskiego.

Główne obszary badań naukowych oraz dydaktyki
Zainteresowania naukowe: psychologia sądowa, kliniczna, penitencjarna oraz seksuologia głównie dotycząca problemów opiniowania sądowo-psychologicznego związanego z zaburzeniami osobowości zwłaszcza psychopatycznych sprawców przestępstw oraz przestępstw popełnianych na tle seksualnym. Swoje zainteresowania naukowe łączy z pracą kliniczną, m.in. pracowała jako psycholog w Areszcie śledczym w Gdańsku, Akademii Medycznej w Gdańsku oraz jako biegły sądowy Sądu Okręgowego w Gdańsku.

Jest autorką i współautorką wielu prac naukowych z zakresu klinicznej, psychologii sądowej, penitencjarnej i seksuologii. Zrealizowała wiele grantów badawczych o ważnej z punktu widzenia problematyce klinicznej. W okresie pracy zawodowej brała aktywny udział i współorganizowała wiele konferencji naukowych zarówno w kraju, jak i za granicą. Jest promotorem prac doktorskich i magisterskich, przy czym część prac zdobyła wyróżnienia naukowe. Jest autorem licznych publikacji naukowych zarówno w języku polskim, jak i angielskim. Jest cenionym na arenie międzynarodowej badaczem zagadnień z zakresu psychologii sądowej oraz przestępstw na tle seksualnym. W roku 2010 zainicjowała wraz z zespołem pracowników kierowanego przez nią Zakładu aktywne aplikowanie o organizację konferencji naukowych pod auspicjami prestiżowych Międzynarodowych Towarzystw Naukowych. Pokłosiem tego było wygranie możliwości organizowania konferencji Relationships development, maintenance and dissolution. Konferencja ta została bardzo wysoko oceniona zarówno pod względem merytorycznym, jak i organizacyjnym przez władze International Association of Relationship Research (IARR). Od roku 2007 wspiera coroczny cykl konferencji naukowych z udziałem gości zagranicznych poświęconych kobietom oraz ich problemom. Pokłosiem tych konferencji są publikacje książkowe w języku angielskim, które stanowią wiodące pozycje w nauczaniu psychologii płci i rodzaju. Ze względu na swoją wiedzę zapraszana jest do udziału w wielu konferencjach krajowych i zagranicznych, przy czym w wielu z nich pełni funkcję członków komitetów organizacyjnych i naukowych.

Pełnione funkcje
2008-2012 dziekana Wydziału Nauk Społecznych
2006 -2012 kierownik Zakładu Psychologii Osobowości i Psychologii Sądowej
2005-2008 zastępca dyrektora Instytutu Psychologii do spraw nauki
1998 -2001 kierownik studiów wieczorowych w Instytucie Psychologii

Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia
Nagroda Rektora UG I-stopnia Indywidualna Naukowa w roku 2006
Nagroda Rektora UG I-stopnia Osiągnięcia Organizacyjne w roku 2009
Nagroda Rektora UG I-stopnia Osiągnięcia Organizacyjne w roku 2010
Nagroda Rektora UG I-stopnia Osiągnięcia Organizacyjne w roku 2011

Medale
1996 Brązowe odznaczenie dla zasłużonych działaczy Polskiego Towarzystwa Psychologicznego
2006 - Brązowy Krzyż Zasługi
2008 Medal Komisji Edukacji Narodowej
2010 Medal Srebrny za długoletnią służbę

Opis:
Urodzony w 1950 roku, dr nauk ekonomicznych, starszy wykładowca w Katedrze Polityki Ekonomicznej Wydziału Ekonomicznego Uniwersytetu Gdańskiego. Autor, redaktor i tłumacz wielu publikacji dotyczących teorii ekonomii, bankowości, finansów i procesów międzynarodowej integracji gospodarczej (m.in. koordynował tłumaczenie i wydanie pierwszego podręcznika współczesnej ekonomii opublikowanego w Polsce po 1989 roku). Autor szeregu opracowań na temat korzyści z codziennego korzystania z roweru, turystyki i rekreacji rowerowej prezentowanych m.in. na konferencjach Velo-City w Grazu-Mariborze (1999), Edynburgu- Glasgow (2001), Paryżu (2003), Dublinie (2005), Monachium (2007), Brukseli (2009) Kopenhadze (2010) i Sewilli (2011).

Członek Polskiego Klubu Ekologicznego (Okręg Wschodniopomorski), współprzewodniczący Stowarzyszenia The English Speaking Union – Oddział w Gdańsku, Towarzystwa Ekonomistów Polskich, Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie, ekspert Pomorskiego Stowarzyszenia Wspólna Europa.

Redaktor “Koncepcji rozwoju systemu rowerowego województwa pomorskiego – Zielonej Księgi”. Współrealizator kilku europejskich projektów promocji rozwoju ruchu rowerowego. Od marca 2011 wiceprezydent Europejskiej Federacji Cyklistów (ECF).

Posługuje się płynnie językiem angielskim, francuskim, rosyjskim i niemieckim.

Medale i wyróżnienia: Srebrny Krzyż Zasługi (1999), Medal Komisji Edukacji narodowej (2003), Oznaka Honorowa Za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (2006).

Żonaty, ojciec trzech dorosłych synów.

Członkostwo:
- Pomorskie Stowarzyszenie Wspólna Europa,
- Europejska Federacja Cyklistów,
- Stowarzyszenie Ludzi Mówiących Po Angielsku, Oddział w Gdańsku
- Stowarzyszenie Polskich Ekonomistów
- Polski Klub Ekologiczny (Okręg Wschodnio-Pomorski)

Opis:
Prof. dr hab. Mirosław Patalon jest kierownikiem Katedry Socjologii i Pracy Socjalnej Akademii Pomorskiej w Słupsku, wykłada również w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Elblągu. Wcześniej był profesorem zwyczajnym oraz prodziekanem na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego. Jest autorem wielu publikacji z zakresu filozofii i socjologii religii oraz teorii edukacji, m.in.: Fenomen chrześcijaństwa. Wybór tekstów źródłowych, Słupsk 2001; Teologia a pedagogika. Teologia mediacji H. Richarda Niebuhra jako źródło inspiracji pedagogicznych, Słupsk 2002; Pedagogika ekumenizmu. Procesualność jako paradygmat interkonfesyjnej i interreligijnej hermeneutyki w ujęciu Johna B. Cobba, Jr., Gdańsk 2007. Prof. Patalon uczestniczył w wielu konferencjach naukowych w Polsce i innych krajach europejskich oraz w USA, Chinach, Japonii, Indiach i Izraelu.

Członkostwo:
- Polskie Towarzystwo Filozoficzne,
- Pomorskie Towarzystwo Filozoficzno-Teologiczne,
- Międzynarodowe Towarzystwo Procesualne im. A.N. Whiteheada

Opis:
W latach 1993-1994 Koordynator ds. Szkoleń w Fundacji Amerykańsko-Polski Instytut Budownictwa w Gdańsku. Od roku 1995 związana z Uniwersytetem Gdańskim, na którym pracowała jako organizator kursów i szkoleń w Międzynarodowym Centrum Zarządzania UG. W roku 1996 została pracownikiem naukowo-dydaktycznym na Wydziale Zarządzania, a od roku 2004 na Wydziale Nauk Społecznych.

W Uniwersytecie Gdańskim prowadzi zajęcia dydaktyczne m.in. z przedmiotów: Meeting planning jako narzędzie komunikacji społecznej, Komunikacja międzynarodowa i międzykulturowa.

Ponadto stale współpracuje z Pomorską Wyższą Szkołą Polityki Społecznej i Gospodarczej w Starogardzie Gdańskim, Wyższą Szkołą Turystyki i Hotelarstwa w Gdańsku oraz Wyższą Szkołą Bankową w Gdańsku prowadząc zajęcia dydaktyczne m.in. z przedmiotów: Turystyka biznesowa, Rynek spotkań międzynarodowych, Negocjacje i protokół dyplomatyczny, Marketing, Marketing polityczny, Meeting planning jako narzędzie komunikacji marketingowej jednostek samorządu terytorialnego.

W swojej pracy naukowej zajmuje się między innymi analizą narzędzi i technik wykorzystywanych w komunikacji społecznej oraz komunikacji marketingowej, ze szczególnym uwzględnieniem organizacji spotkań bezpośrednich (meeting planning) oraz eventingu.

Członek Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej.